India Trainingsreis

Maandag 30 juli 2007

We zijn weer veilig geland in Nederland en nu krijgen we de zogenaamde 'reverse culture shock' want we moeten ook weer wennen aan Nederland. Tijdens het PS Startweekend zullen we uitgebreider verslag doen van onze ervaringen en we zullen met een goed gevoel terugkijken op alles wat we meegemaakt hebben.


Vrijdag 27 juli 2007, Maarten B. schrijft:

Gistermiddag hebben we wat boodschapjes hier in de buurt gedaan. Het is leuk om te zien dat de jongens zich steeds vrijer gaan bewegen. Het wordt al een beetje hun thuis. 's-Middags tegen een uur of 5 zijn we naar een gezin geweest voor een 'high tea'. Het was een moeder met drie kinderen, waarvan een gehandicapt, en wiens man in Dubai werkt om geld te verdienen en hoger op te komen. Hier in India is zo'n stap heel normaal maar vraagt wel zo zijn tol in het gezin. Omdat de vrouwen lang alleen zijn en de mannen lang van huis zijn gaat daar nog wel eens wat mis in de huwelijkse relaties. Scheidingen komen dan ook regelmatig voor vanwege overspel door de man in het buitenland. Niet een makkelijk iets om als gemeente mee om te gaan. Natuurlijk hebben we voor dit gezin gebeden zoals we voor bijna ieder gezin gebeden hebben.

Daarna voor ons warme eten naar een ander gezin waar we uitgenodigt waren. Het hele gezin volgde de Heer op de heer des huizes na. Ook dit is een situatie die je hier veel tegenkomt. Hij is zakenman in de reclame wereld. Geen makkelijke branche als je christen zou zijn want alles gaat hier door relaties en christenen worden niet gauw als goede zakenrelaties gezien. En als je christen bent sta je er dus een beetje buiten.
We mochten ook voor dit gezin bidden en hebben het huis aan de Heer toewijd evenals later het kantoor waar deze man werkt. Hij stond wel heel open voor onze woorden en ik geloof zeker dat als wij trouw voor hem blijven bidden God tot hem zal weten door te dringen.
Ik moest op enig moment, toen wij het gezin zalfden met olie, denken aan de Here Jezus -ik geloof ergens in Johannes 22, waar staat dat de Here Jezus op zijn discipelen blies en zei: Ontvangt mijn Geest. De discipelen geloofden toen ook nog niet volledig en zij bleven nog lang twijfelen. Je zou je zelfs kunnen afvragen of ze zich al christenen lieten noemen. Ik ervoer dat de Heer zei: Zo zal het ook met deze man gaan. Hij zal gaan zien... en Mij ontvangen.
Wat kunnen wij tot zegen zijn voor de mensen om ons heen als wij getrouw zijn en doen wat Hij van ons vraagt.  

Vandaag is de laatste keer dat we hier schrijven. Vanochtend hebben we al een deel van ons pakwerk verricht want vandaag en morgen hebben we een vol programma. Maar ach wat heet vol in India. Vanaochtend en vanmiddag doen we wat prive zaken en voorbereidingen voor morgen. Voor zover ik weet hebben we slechts twee sociale verplichtingen. Een is een bezoekje aan Gary & Gladys en bij iemand koffie drinken tegen een uur of 4 vanmiddag. We zullen vast weer wat te eten krijgen dus daar hoeven we ons geen zorgen over te maken.

Morgenochtend om 10 uur geven we een leiderstraining aan een veertigtal leiders van de New Life Fellowship hier in Malad, Mumbai. Dat duurt tot een uur of twee denk ik. Daarna hebben we vanaf 7 uur een 'healing meeting', waar we voor zieken mensen zullen bidden en daar gebeuren regelmatig wonderen.  Ergens tussendoor zullen we wel weer gevoed worden. En dan moeten we opschieten want tegen een uur of half tien moeten we richting het vliegveld waar we rond 22:30 uur moeten zijn voor onze vlucht die om 00:50 vertrekt. Zondagochtend landen we dan weer op Schiphol.
 
Gods zegen en bedankt voor jullie meeleven en bidden.
Maarten Bruynes


Donderdag 26 juli Maarten F. schrijft:

Gisteravond hebben we huisgemeentes bezocht. Voor mij was het de eerste keer. We werden weer opgehaald door Donald, onderweg vroeg hij of we nog koffie wilden drinken, wij dachten dat hij doelde op koffiedrinken in de huisgemeente, maar hij zocht direct een restaurantje op en stopte daar. We bestelden wat eten en dronken daarna koffie. We merkten dat dit eigenlijk de hele tijdsplanning in de war schopte, want er stonden nog allerlei mensen op ons te wachten, maar goed, dit is typisch India... :) Het programma is wat verschoven en de mensen in de huisgemeentes hebben gewoon wat langer op ons gewacht...

We reden door naar een gebouw (bestemd voor het project RUTU: Reach the Unreached, Touch the Untouched) dat de gemeente van plan is om te kopen. Het was echt een oase temidden van alle onrust hier in Mumbai. Een binnenplaatsje met 32 palmbomen en twee mooie gebouwtjes: wat een rust, heerlijk!

Daarna zijn we bij een aantal gemeenteleden in de sloppenwijk gaan kijken. Dit was echt indrukwekkend om te zien, hoe die mensen zo kunnen (over)leven. Het zijn zulke kleine hutjes, waar ze soms met zijn 8-en in wonen, dat kun je je in Nederland niet voorstellen. Het is natuurlijk wel zo dat zij niet anders gewend zijn en zo zijn opgegroeid, maar toch was ik er goed van onder de indruk. Overal waar we kwamen hebben we voor de mensen gebeden. Ik voelde me echt bewogen met deze mensen. Doordat de mensen zo klein zijn en de hutjes laag, hangen de plafondventilators ook laag: headchoppers :) daar werden we telkens voor gewaarschuwd: goed bukken!

Daarna zijn Arjan en ik naar een huisgemeente gegaan en Maarten B. is naar een huisgemeente in de sloppenwijk gegaan. We zaten met zo'n 30-35 mensen (praktisch alleen vrouwen) in een woonkamertje. Eerst begonnen met wat zingen, aanbidden (pas op voor de ventilators!) en gebed. Daarna zijn we gaan zitten en mochten we beginnen met ons praatje. Een aantal dingen valt me op: als we weer op ministry gaan (voorbede, preken, healing meeting) dan voel ik mijn darmen altijd weer opspelen. Dit kan niet anders dan aanval van demonen zijn, om mij af te houden van die dingen. Als we nl. een avondje niks hebben, dan voel ik me optimaal. Ook merkte ik gisteravond de leiding van de Heilige Geest. Ik had nl. wat voorbereid, maar toen we naar de huisgemeente gingen wist ik dat ik iets anders moest gaan zeggen. Jes. 43 kwam in me op. Ik heb in de huisgemeente dus daar over gesproken en God gaf me de woorden. Dat was even eng omdat het voelde als lopen op water: 30 paar ogen is op je gericht en jij hebt nog geen idee wat je allemaal precies wilt gaan zeggen. Maar gelukkig ging het allemaal goed: Jezus, bedankt!

Hierna hebben we gebeden voor de mensen (zie ook stukje van Arjan) en hebben we daar gegeten rond half 10. Op de terugweg kreeg Donald een lekke band en Arjan en ik hebben die in nog geen 15 minuten verwisseld, dat was wel leuk om te doen: even de spieren laten werken, haha. Eenmaal thuisgekomen hebben we geëvalueerd met Maarten B en zijn we gaan slapen.


Woensdag 25 juli; Arjan schrijft:

Om 17.00 werden we opgehaald door Donald om de plek van RUTU te gaan bekijken. We hebben eerst met Donald een kop Indiase koffie gedronken en een sandwich gegeten in een restaurant om daarna door te rijden naar RUTU. God gaat echt een geweldige plek geven voor dit project van New LIfe Fellowship. Het is echt een oase in deze stad. Je hoort er zelfs het verkeer niet meer. Daarna zijn we de sloppenwijken ingegaan en hebben daar verschillende gemeenteleden bezocht. Hoe armoedig deze mensen ook leven; ze blijven je eten en drinken voorschotelen. Verbazingwekkend. Je voelt je haast te beschaamd om iets aan te nemen. Zo'n huis is nog kleiner dan onze hotelkamer en daar slapen en wonen hele famlies in. Onvoorstelbaar.

We zijn na deze bezoeken apart verder gegaan. Maarten B naar een huiskerk in de sloppenwijken en Maarten F en ik naar de huiskerk waar Ruchma (meisje van 20) leiding aan geeft. Daar heeft Maarten F gesproken over Jesaja 43, en daarna hebben we gebeden voor de mensen in die huiskerk. Ik begon op gegeven moment te bidden voor een iets oudere vrouw (45/50 jaar) en ik kreeg last van pijn in mijn buik. Ik zag haar zachtjes huilen en ik werd verdrietig. In het gebed zag ik de vrouw op de grond liggen en Jezus naderen, om vervolgens haar wonden te verbinden. Toen ik dit naar haar begon uit te spreken; begon ze nog veel harder te huilen. Zo veel als mogelijk heb ik de armen om haar heen geslagen en haar getroost. Zij was echt overweldigd door het feit dat Jezus haar pijn zag en haar wonden wilde verbinden. Na het bidden voor de mensen hebben we nog gebeden voor het gezin waar wij waren. Daar kwam ook van alles bij los. Ik merk dat het steeds is dat je vertrouwen moet hebben in wat God jou aan indrukken en emoties geeft en deze gewoon uit te spreken. Ik heb heel vaak gedacht dat het van mij was, toch uitgesproken en dan blijkt het een schot in de roos te zijn. Gewoon blind vertrouwen op wat God je geeft; speak up; speak it out.
Vaya con Dios; Arjan

Dinsdag 24 juli; Arjan schrijft:

Vandaag lekker rustig aan gedaan. Wat uitgeslapen en stille tijd gehouden in het hotel. We hebben het o.a. gehad waar we vanavond over zouden spreken bij de intercession (voorbede), maar geen van ons kreeg echt iets duidelijk van God. Dus zijn we maar gewoon gegaan. Om 17.00 werden wij door Donald gehaald en naar het kantoor van de gemeente gebracht. Daar heeft Gladys ons eers een film laten zien van het project RUTU (Reaching the Unreached; Touching the Untouched). We hebben een poos met Gladys gekletst over het werk van de kerk. Zo gaat bijvoorbeeld al het geld dat binnenkomt voor 90% op aan ondersteuning en voedselverstrekking voor de mensen in de sloppenwijken. Ze hebben daar een geweldig systeem voor bedacht. Zodat ook alleen de mensen die het echt nodig hebben dergelijke pakketen krijgen.

Om 19.00 begon onze tijd van voorbede, waarbij we onder andere gebeden hebben voor Paradigm Shift, RUTU, Pastor Joseph en familie, pastor Gary en familie etc. etc. We hebben een goede tijd gehad en Maarten en ik deden volgens Maarten B goed mee. Toen de tijd van voorbede voorbij was vroegen ze ons om nog voor ieder individu dat aanwezig was te bidden, zoals gewoonlijk :). Dus hebben we dat weer gedaan. Om 20.30 waren we klaar en zijn we naar het huis van Samuel (drummer van de band Yeshua, waar Cameron zanger van is) geweest om daar te eten. Opnieuw hebben we daar voor de familie gebeden, waarbij Maarten B het idee kreeg dat zij zouden gaan verhuizen naar een groter huis. We hebben er heerlijk gegeten, en zijn verzadigd naar ons hotel gegaan om daar te genieten van de zoete rust van de slaap.
Arjan

Maandag 26 juli, Maarten B. schrijft:

Gisteren zat ik hier ook in het internet cafe en was bijna klaar met mijn update toen hier de heleboel vastliep en ik dus alle tekst kwijt was en ik had niet genoeg tijdom het allemaal weer te schrijven. Vandaar dat jullie vandaag meer berichten krijgen.

Afgelopen maandag, het lijkt eeuwen geleden, zijn we 's-ochtends wezen brunchen aan zee in 'The Resort'. Terwijlwij genoten van een 'continental breakfast'  keken wij uit over de zee. Echt welgenieten. En na de brunch zij we even het starnd opgelopen waar we een Bolywood productie aan het voorbereiden waren. Echt welapart omdat allemaalzote zien en te genieten van de schoonheid van de zee. Alleen jammer voor Arjan die zijn zwembroek had meegenomen was het niet toegestaan te zwemmen vanwege gevaarlijke stromingen.

Nadeze heerlijke ontspanningzijn we naar de twee grootste winkelcentra van Zuidelijk Azie geweest: Hyper Space en Orbit. De laatste duidelijk duurder en luxer dan de eerste. En prijzen worden bijna europese prijzen. We hebben daar met Aron enekeluren rond gehangen en gelopen en genoten van een heerlijke cappuccino en vers gebakken koekjes. Het voelt als leven als koningskinderen.

Fysiek en geestelijk gaat het weer helemaal goed met ons en we zien uit naar demogelijkheden die God ons gaat gevenom uit te delen van de rijkdom die we in ons hebben. 

Leuk dat jullie meelezen trouwens. Volgend jaar ook mee? Het is een levensveranderende ervaring!
God is goed.

Maarten

Maandag 23 juli Maarten F. schrijft:

Zo, de tijd gaat nu echt snel hier. We zijn alweer over de helft van onze Indiareis. Wij zouden een 'healing meeting' hebben, maar toen we bij Pastor Gary waren gearriveerd, zei hij dat het pas zaterdag zou zijn: miscommunicatie. Toen zijn we gewoon bij Gary gebleven en hebben daar gepraat over van alles en nog wat. Arjan en ik hebben de foto's van onze families laten zien, relaties zijn hier in India heel belangrijk. Om 20.00 u werd de gitaar erbij gepakt, want ze hadden family worship. Samen met het gezin hebben we gezongen en gebeden voor de gemeente en voor elkaar. Ik vond het mooi om te zien dat ze met hun gezin God aanbaden.

Zaterdag overdag hebben we een nieuw winkelcentrumpje in de buurt ontdekt en hebben daar een beetje rondgelopen. Arjan heeft nog een nieuwe riem gekocht, die wat te groot is. Maarten B. heeft zich een pak laten aanmeten. Eerst een stof uitkiezen (ze hadden echt heel veel stoffen), daarna werd de kleermaker erbij gehaald om Maarten op te meten. Uit een boek met fotomodellen moest Maarten vervolgens een model pak uitkiezen, waarna de kleermaker aan de hand van dat plaatje en de paar maten die hij had, het pak ging maken: een echte vakman!

's Avonds zouden we dus de healing meeting hebben, maar toen we daar aankwamen, was er een filmopname bezig, dus kon het niet door gaan: lekkere communicatie dus, welkom in India :) Ik baalde er toch wel van, want ik had me er wel op verheugd om zoiets mee te maken en te bidden voor de mensen. Let it go, let it go; meer dan loslaten konden we ook niet doen, dus wij terug naar hotel, waar we een pizzaatje hebben gehaald en opgegeten.

Zondag 2 diensten gehad. 's Morgens hebben we met z'n 3en zo'n 2 uur ingevuld. Het ging onder andere over de bedieningen in de gemeente (apostel, profeet, evangelist, herder, leraar). We wilden mensen bemoedigen en aanvuren om hun antwoordelijkheid in de gemeente op te pakken, omdat we hier een stuk passiviteit zien. Mensen steunen veel op hun leiders, terwijl ze zelf verantwoordelijk zijn. We zijn koningen en priesters, dus we zijn voor onszelf verantwoordelijk en niet de leiders in de kerk (hier heeft Arjan wat over uitgelegd).
Ik heb wat verteld over vertrouwen op God, aan de hand van het verhaal van 20 juli wat hieronder op de website staat. Na de dienst hebben we eerst voor de echtparen gebeden, ook hebben we mensen bemoedigd en bevestigd in hun bediening. Wat we in hun zagen hebben we over ze uitgesproken, we hebben ze willen bemoedigen, zeggen wat God over hun zegt!

's Avonds na de dienst hebben we 1,5 uur (pfff!) achter elkaar gebeden voor mensen. Als je in Nederland een oproep doet om voor je te laten bidden, dan komen er misschien 10 mensen naar voren. Hier komt praktisch de hele gemeente naar voren om voor zich te laten bidden. Ik blijf het iets bijzonders en moois vinden om te doen: bidden voor mensen. Ik merk dat het ook een oefenen is om Gods stem te verstaan en zijn woorden uit te spreken over mensen. Dus voor mij (voor wie niet?) geldt: gewoon doen, gewoon blijven oefenen en: fouten maken mag... haha!


Zondag 22 juli Arjan schrijft:

Vanmo mochten wij 2 uur vullen in de dienst. Thema was "Empowering the Saints".
Na gebed; wat woorden uit de gemeente, mededelingen en het Avondmaal (wat hier overigens een belevenis blijft) kregen wij 2 uur de tijd om de heiligen in de gemeente te bevestigen en te bemoedigen om het commando van Christus (gaat heen, maakt al de volken tot mijn discipelen en leert hen onderhouden al wat ik u bevolen heb) uit te voeren.
Maarten B heeft de aftrap gedaan en e.e.a. uitgelegd over world vs kingdom en plan van God.  Daarna  mocht ik iets vertellen over het principe koning/priester. Maarten F heeft het gehad over faith/trust, en Maarten B heeft afgesloten. Daarna zijn we gaan bidden voor 'couples' (huwelijksstellen) en al het andere wat voorkwam. De dienst begon om 10.00 en we eindigden rond 13.30.

Toen wij om 14.30 in het hotel kwamen, waren we doodop, ik en Maarten zijn op bed gaan liggen, waar we serieus 2 uur hebben geslapen. Maarten B heeft ons gewekt rond 16.00, want om 17.00 begon de tweede dienst. Dus wij weer naar Ryan International School waar de dienst zou worden gehouden. Opnieuw hebben we ongeveer hetzelfde gedaan als vanmo, alleen nu een stuk korter, want we hadden maar 1 uur.
En daarna zijn we opnieuw gaan bidden voor de heiligen. Eerst voor de 'couples' en daarna voor al het andere wat gevraagd wordt. Het blijft een geweldige ervaring.
Het is net alsof God de stop uit je binnenste trekt waardoor stromen van leven water uit je binnenste gaan vloeien.
Je blijft bidden, handen opleggen, zieken genezen, profetische woorden uitspreken, bedieningen vrij zetten, kettingen breken,...noem de hele rataplan maar op. Je kunt het zo gek niet bedenken of het komt wel voor. En je blijft <wonderbaarlijk genoeg> de juiste woorden tegen de juiste persoon uit te spreken. Vraag mij niet hoe dat kan,...je doet het gewoon. Er is dan ook niets waarop jij trots op kunt zijn, want de helft van de tijd weet je niet wat je bidt, wat het teweeg brengt. Het is niet mijn werk. Het is Christus' werk.
Vaya con dios, Arjan


Zaterdag 21 juli Arjan schrijft:

Vanmorgen hebben we eens met elkaar gesproken wat we hier geleerd hebben. Hieronder vind je een nieuwe inzichten die ik gekregen heb:

1. God heeft ons geroepen om: gevangenen vrij te zetten, gebondenen te ontbinden, handen op zieken te leggen, genezing uit te spreken, demonen uit te drijven, de naakte te kleden, de dakloze onderdak te bieden, te zorgen voor weduwen en wezen. Praten hierover werkt niets uit; dit is een opdracht van God; wij horen dit te doen!

2. Bovenstaande kan gedaan worden door iedereen. Zelfs de allerkleinsten! <het is niet jouw of mijn werk; het is God's werk; het enige wat nodig is, is dat jij een uitstapt.

3. talking/speaking vs doing

4. vertrouwen op God. Ga er 100% voor.<het punt waarop je twijfelt is het punt waar jij God niet vertrouwd. Wanneer je je daarvan bewust wordt, creeer je een leermoment. Je kunt dan kiezen om God te vertrouwen en te gaan of ervoor weg te lopen i.t.t. tot wat Gods woord ons leert in: 2 Kor 11:10; Joh 10:29; 1 Joh 1:4>

5. Gezien in Mumbai als principe van God: eerst je persoonlijke tijd met God, dan je huwelijkse tijd met God (tijd met God en je partner), dan tijd voor God met het hele gezin, en dan pas tijd met God met je gemeente.

6. Het vasten dat God behaagt: Jesaja 58:6-9  6 Is dit niet het vasten dat Ik verkies: de boeien der goddeloosheid los te maken, de banden van het juk te ontbinden, verdrukten vrij te laten en elk juk te verbreken? 7 Is het niet, dat gij voor de hongerige uw brood breekt en arme zwervelingen in uw huis brengt, ja, als gij een naakte ziet, dat gij hem bekleedt en u niet onttrekt aan uw eigen vlees en bloed? 8 Dan zal uw licht doorbreken als de dageraad en uw wond zich spoedig sluiten; uw heil zal voor u uit gaan, de heerlijkheid des HEREN zal uw achterhoede zijn. 9 Als gij dan roept, zal de HERE antwoorden; als gij om hulp roept, zal Hij zeggen: Hier ben Ik.

7. vol is niet vol

Vaya con dios; Arjan

20 juli Maarten F schrijft:

Eergisteravond ging het van kwaad tot erger en heb ik maar pillen tegen de diarree genomen. Gisterochtend was ik al een stukje opgeknapt en was ik niet meer gigantisch aan de dunne. Toch nog wel veel op bed gelegen gister, aan het eind van de middag ben ik even op en neer gelopen naar het internetcafe, dat ging redelijk.
Gisteravond zouden we naar een huisgemeente gaan, om half 6 zouden we worden opgehaald. Ik was heel erg in dubio of ik nou wel of niet zou gaan. Ik wist gewoon niet waar ik goed aan deed. Arjan: 'Heb je het er al met God over gehad?', ik: 'Mmm, misschien wel een goed idee... :)' Ik legde mijn twijfel voor God neer en zei dat ik bang was om misselijk te worden en te moeten overgeven. Toen zei God: 'Laat je je leiden door je angst? Denk je niet dat ik boven jouw lichaam sta? Dat ik macht heb over jouw lichaam?' ik: 'Ja, daar geloof ik in.' Toen ben ik me gauw gaan klaarmaken om mee te gaan, God zei: 'Ga ervoor, ik zal voorzien.'
Eerst gingen we naar het huis van Gary (pastor van deze kerk hier) en hebben we wat koekjes gegeten en wat gedronken. Ik begon me steeds slechter te voelen en werd wat bleker. Ik baalde ervan, want ik wou graag mee en nu werd ik toch ziek. Na lang dubben toch besloten weer naar het hotel te gaan, ik kreeg een pil mee. Als ik die in had genomen mocht ik de rest van de avond niks meer eten.
Eenmaal in het hotel, was ik echt teleurgesteld. 'Heer, U zei toch dat U macht had over mijn lichaam? waarom lig ik hier dan toch weer beroerd te zijn in het hotel?' Ik baalde flink. Aan het eind van de avond kwamen Arjan en Maarten B helemaal enthousiast terug van de huisgemeente en hadden een lekkere pizza meegenomen, die ze voor mijn neus gingen op eten. Op een gegeven moment ging het gesprek over onze focus, leggen we die bij God of bij onszelf?

Arjan: 'Misschien had je er voor moeten kiezen wel mee te gaan?', ik in de verdediging: 'Jij weet niet hoe beroerd ik me voelde!' Hij vertelde dat hij zelf gigantisch last van buikkrampen had gehad, tot het moment dat hij begon te spreken in de gemeente, toen was het helemaal over. Toen ze later het huis weer uit stapten, kwam het direct weer opzetten en heeft hij tot aan het hotel met samengeknepen billen gezeten en gelopen.
Is de vreze des Heren groter dan mijn angst voor misselijkheid of overgeven? Ik heb bij Gary thuis toch gekozen om me door mijn angst te laten leiden, dus zelf de controle over te nemen, i.p.v. te luisteren naar God die zei: 'Ga ervoor'. Mijn teleurstelling daarover werd nog groter toen God me liet zien wat Hij allemaal voor me in petto had: een goeie avond, enthousiasme en een lekkere pizza (ik had nl. wel honger na 2 dagen nauwelijks te hebben gegeten).

Ik denk dat God me gisteravond heeft geleerd om naar Hem te kijken en Hem meer te vertrouwen dan mijzelf. Het was een harde les, want het voelde alsof ik gigantisch gefaald had en ik had iets moois gemist, ik heb ook even flink gehuild omdat ik zo baalde. Later kon ik het als een leermoment zien. En na dit alles voelde ik me weer echt goed en had iets geleerd, wat ik niet geleerd had als ik het niet aan den lijve had ondervonden! Oftewel: Go for pizza!



Donderdag 19 juli (deel 2) Arjan schrijft:

Ergens in de middag kregen wij bericht dat Aaron ons zou komen halen om naar een huisgemeente te gaan. Omdat wij ons allemaal redelijk goed voelden besloten wij met ons allen te gaan.We zijn rond half zes gehaald door Aaron op weg naar een huisgemeente. Op weg er naar toe had ik het idee dat we richting het huis van Gary reden. En jawel...rond 18.00 zaten wij bij Gary. Maarten (F) voelde zich nog steeds zwak en werd bij Gary misselijk; hij besloot terug te gaan naar het hotel.
En zo zijn Maarten (B) en ik op weg gegaan naar een huisgemeente in Mumbai. Daar aangekomen werden wij warm ontvangen. In een huisje zo groot  als onze hotelkamer (waarvan wij vinden dat er maximaal 6 a 8 personen kunnen zitten) zaten 10 a 15 personen op de grond. Wij konden op de enige bank plaatsnemen die er was. Onder het gebed en de aanbidding (in Hindi) stroomden meer mensen binnen; we zijn ze maar eens gaan tellen; 15,18, 20, 22, 25, 30, 33, 37, 40, 43, 46,....etc. En als het niet meer past in de huiskamer, dan ga je in de deuropening staan, of je gaat in de keuken zitten. Tja...zo gaat dat hier. Er is altijd plaats.
Na het gebed heb ik een korte preek gehouden over Jesaja 58:6-8 waarbij ik de Indiers met name heb bemoedigd om uit te stappen in deze dingen. Ik ervaarde veel passie in deze groep mensen, en ook veel passiviteit. Ze hangen veel aan de oudsten en ik kreeg het idee dat ze niet geloven dat zij zelf kunnen doen wat de oudsten doen. Ik hoor mijzelf nog zeggen dat zij zelf kunnen zitten op de plek waar ik zat. Daarna zijn we voor de mensen die gebed wilden gaan bidden. Hoe pak je dat aan? Nou,..gewoon beginnen!
Op gegeven moment sta ik voor een vrouw en ik herinner mij dat zij vroeg of ik voor haar gehoor wilde bidden. Ik leg mijn handen op haar oren en begin en na een paar woorden gebeden te hebben probeerde ik contact met haar te maken, alleen ze keek naar beneden. Ik richtte haar hoofd omhoog en ik zag dat haar ogen gesloten waren. Ik vroeg de vertaler (Felix) of hij wilde vragen of ze mij aan wilde kijken. Op dat moment draaide ze haar hele hoofd weg, en ik wist; ik heb te maken met demonische activiteit.(zondag nog van Elisabeth geleerd) Dus ik begin Jezus Naam over haar leven heen te proclameren. Ze begon te manifesteren,....ze schudde met haar hoofd, gooide haar haar wild los, schreeuwde, maakte slaande bewegingen...kortom ze begon gewoon te manifesteren en ik hoor Felix achter mij zeggen; she's possesed. Ruim 20 minuten heb ik op diverse manier de demon gelast te vertrekken. Je zegt dan eigenlijk gewoon: ERUIT IN JEZUS NAAM!, en dat ben ik blijven herhalen. Dat is de enige boodschap die ik voor die tijd heb gegeven. Ik heb wel variatie in de boodschap gebruikt, maar dit bleef de boodschap: ERUIT IN JEZUS NAAM! Op gegeven moment werd ze wat rustiger en ik vroeg Felix haar te vragen of ze bij haar positieven was, weer aanspreekbaar was. Felix bevestigde dat. Op dat moment veranderde mijn gebed en prompt begon ze opnieuw te manifesteren. Ze was er blijkbaar toch niet helemaal. Ik ben opnieuw dezelfde boodschap gaan herhalen: ERUIT IN JEZUS NAAM!, tot het moment dat Felix en Donald mij vroegen te stoppen. De vrouw zakte ineen en de gemeente om haar heen begon zich over haar te ontfermen. Ik ben verder gaan bidden voor andere mensen; genezing uitspreken, profeteren, bemoedigen, bevestigen, vrij zetten,...etc. Todat de laatste zich aandient; althans,...dat wordt gezegd. Maar ja...we zijn in India, dus krijg je eerst de laatste, dan de laatste na de laatste, vervolgens de laatste, na de laatste, na de laatste, als je die hebt gehad, dan krijg je echt de allerlaatste, dan de laatste na de allerlaatste, vervolgens de laaste, na de laaste, na de allerlaast en dan krijg je de echte final one. Tja...India he. Je blijft je verbazen hier. Vaya con dios; Arjan



Donderdag 19 juli; Arjan schrijft:

Na gisteren een dag goed ziek van buikloop te zijn geweest voel ik me vandaag een stuk beter. Ik werd vanmo fit wakker en na van een douche te hebben genoten heb ik ontbijt voor ons besteld. Dank God dat ook Maarten (F) langzaam maar zeker herstellende is. Maarten is gisteravond nog naar een huisgemeente geweest. Ook hij is niet helemaal topfit en toen hij terugkwam was aan hem te zien dat hij doodop was. Het is onvoorstelbaar welke impact zo'n stad op je heeft. De lucht, het lawaai, de warmte, de benauwdheid, de drukte, het eten, dat alles vreet energie. Je bent hier s' avonds dan ook gewoon doodmoe. Terwijl je voor Nederlandse begrippen helemaal niets hebt uitgevoerd. Vanavond zullen we in twee teams uiteengaan (als Maarten F het trekt) om in twee huisgemeenten onderwijs te geven. Ik vraag daarvoor jullie gebed.
Willen jullie ook bidden voor:
- gezondheid
- energie
- eenheid in het team
- open harten
- Gods aanwezigheid
- gevoeligheid voor de Geest

Vaya con Dios
Arjan 
 

Woensdag 18 juli Maarten [B] schrijft:

Ik zit hier zonder Maarten en Arjan te tikken omdat zij gevloerd zijn door buikkrampjes. Het is hier nu half drie smiddags en het gaay langzaam al wat beter met ze. De temperatuur, het andere eten, al de herrie om je heen, voortdurend andere luchtjes en veel nieuwe indrukken laten zo hun sporen in het menselijk systeem na. Buikloop is hier dan een reactie op. Ze blijven goed drinken en af en toe een heerlijke Indiaase banaan. Ik heb ze met een gerust hart achtergelaten in het hotel.

Van ons programma zal vandaag wel niet zoveel terecht komen. Het plan was om naar een sloppenwijk gaan maar dat plan heb ik maar uit mijn hoofd gezet. Gisteren zijn we naar de Gate of India geweest. Dat is de plek waar de engelsen in 1911 voet aan wal hebben gezet in India om er vervolgens zo'n twee honderd jaar te blijven. Hier en daar zie je nog wat overblijfselen van de engelse cultuur zoals natuurlijk het links rijden en de engelse taal. 
We hadden het 'geluk' om in de spits met de trein terug te reizen. Dat was bij de eerste stations nog geen probleem. Maar naar 4 stations zouden wij de trein stampvol noemen maar dan kunnen er nog minstens een keer zoveel mensen in volgens de indiers. Drie haltes voor dat wij moesten uitstappen, als je nog van uitstappen kunt spreken, zijn wij onze worsteling naar de uitgang van de trein begonnen. Elke halte weer een stapje dichter bij de deur. Maar het werd op het laatst nog een heel getrek en geduw om er uit te komen. Echt wel een bijzondere ervaring weer. 

Gisteravond toen we thuiskwamen hebben we tegen een uur of negen nog even gegeten om daarna te evalueren wat een goede gewoonte blijkt want er komen altijd wel even wat dingetjes omhoog die even uitgesproken moeten worden. En daarbij het is reuze gezellig. Ik denk dat onze tijd hier om gaat vliegen.   

Maandag 16 juli Maarten (F) schrijft :

Zo, het is nu alweer de 3de dag hier in Mumbai. Zaterdagavond zijn we naar een bruiloft geweest van mensen uit de kerk waar we hier te gast zijn. Dat was echt gaaf! We trokken bij binnenkomst al veel bekijk, alhoewel we achteraan zaten. Dan zie je mensen elkaar aanstoten en een beetje lachen naar elkaar, haha, ik vond het wel grappig. Het was een soort van grote tent op een binnenplaatsje die heel mooi versierd was. In Nederland zouden we het een beetje kitscherig vinden, maar hier past het echt. De bruid was ook heel mooi versierd, met goud en allerlei sieraden, een mooie sari (soort van omslagdoek) aan en haar handen waren heel fijn beschilderd met een soort van henna, maar dan zandkleurig. We zijn nog met het bruidspaar op de foto geweest.

Bij het feliciteren maakte ik mijn eerste sociale 'mistake'. Je moet hier nl. als man in het contact met vrouwen heel afwachtend zijn, bijv. wachten tot een vrouw haar hand uitsteekt, anders moet je haar geen hand geven. Maar goed, kwam ik aan: als directe Nederlander met uitgestoken hand loop ik op de bruid af, om haar de feliciteren. Ze schudde mijn hand wel, maar ze was een beetje verlegen. Oeps, haha.

Nou 's avonds teammeeting gehad met ons 4-tjes, de zaterdag geëvalueerd en de zondag besproken. Na een goede nachtrust, zijn we zondagochtend naar de kerk gegaan. Het was een samenkomst van zo'n 80 mensen in een gang van een schoolgebouw, waar ze stoelen neer hadden gezet. De dienst zelf begon met aanbidding, waar ze overigens heel enthousiast in zijn, te springen en te doen. Daarna volgde een preek, een profetie, avondmaal, weer een stukje bijbeluitleg, een profetie, een getuigenis van Arjan, een mededeling of 10, en zo werd de dienst aan elkaar gebreid :) Op een gegeven moment heeft Maarten B wat verteld en daarna gingen we voor mensen persoonlijk bidden.

Tussen de kerkdiensten door zijn we bij pastor Gary's gezin geweest waar we ook gegeten hebben. Daarna naar het hotel en om 16.45 moesten we klaar staan. We stonden ook klaar, maar pas om 17.15 werden we opgehaald, dit kwam door een miscommunicatie. In die tussentijd hebben we lekker met elkaar kunnen bij kletsen. Ik heb een tijd met Elisabeth gepraat en dat heeft me echt een stuk rust gegeven. Eerst vond ik het allemaal wel een beetje eng, alles is vreemd, alles is anders, daar moest ik echt aan wennen. Elisabeth zei dat zij dat ook eerst wel had en dat het normaal is, dat bracht tot een stuk ontspanning.

Na de avonddienst (150 mensen, 80% vrouw) heeft Maarten B. gezegd dat mensen naar voren konden komen om voor zich te laten bidden. Nou, sta je daar met 4 man vooraan, komt de hele kerk naar voren. Ik zeg tegen Maarten B: hoe pakken we dit aan? Zegt ie: 'Gewoon beginnen...', Oke... laten we dat maar doen dan... haha. Nou, toen zijn we aan het bidden geslagen en dat was heel apart. Er waren mensen die vielen in de Geest, mensen die moesten huilen, mensen die heel blij werden. Ik had nog nooit gezien dat dat gebeurde als ik voor mensen bad. In het begin was het allemaal wat onwennig met het bidden, maar later ging het beter, kon ik de woorden beter vinden (mmm, Gods Geest...?)

Arjan wist niet wat hem overkwam. Na 3 woorden te hebben gebeden bij de eerste persoon waar hij voor bad, lag deze al op de grond. 'Ik wou zijn hand nog vastpakken, maar daar lag hij al', aldus een verbaasde Arjan.

Gisteravond nog een uitgebreid diner gehad bij mensen thuis. Ze waren supergastvrij. Wij zaten te eten en mochten opscheppen wat we wilden, terwijl die mensen toe zaten te kijken. Ik voelde me haast beschaamd, door die overvloedige gastvrijheid. Daarna wat Nederlandse kadootjes uitgedeeld (vonden ze heel leuk) en naar huis (met z'n 5en in een suzuki alto, hahaha, wat hebben wij gelachen, haha). Teammeeting en slapen. Vandaag zijn we naar midden-Mumbai en gaan hier wat rondwandelen. Elisabeth gaat proberen haar ticket te verplaatsen naar woensdag, zodat ze nog 2 dagen extra bij ons kan zijn, wat we trouwens allemaal heel gezellig vinden!

Zaterdag 14 juli Arjan schrijft:

We zijn aangekomen en hoe!

Hallo allemaal, ga er maar even lekker voor zitten. Hier volgt een 'kort' verslag van onze eerste avonturen naar en in India/Mumbai. Na een goed verlopen vlucht werden wij op Indiaase manier verwelkomt door niets minder dan 'het weer'. De warmte valt hier letterlijk als een deken over je heen. Nadat wij door de douane waren, gelijkals echte rasburgers van de 21e eeuw, direkt je cell-phone inschakelen. Sms-jes van Elisabeth stroomden binnen. Wij zouden o.a. door haar verwelkomt worden op Mumbai Airport. Maar sms-jes vertelden ons dat zij 7, 8, 9, 11 uur vetraging had. Dus maar naar buiten gegaan. Cameron (zoon van Pastor Gary & Gladys) verwelkomde ons.

Hij vertelde ons dat Elisabeth met een binnenlandse vlucht op Domestic Airport zou landen. En zo kregen wij onze eerste ervaring met het verkeer in India. Letterlijkalles scheurt, crosst, fietst, wandelt en toetert hier door elkaar. Oversteken lijkt in 1e instantie een levensgevaarlijke onderneming, maar na 2 a 3 keer wen je eraan. En even later ben je al even brutaal als een Indier en laat jij gewoon een riksja of een taxi voor jou stoppen. De wereld op zijn kop zeg maar. Anyway...wij waren onderweg naar Elisabeth, maar na een uur op Domestic Airport gewacht te hebben en vergeefse pogingen om Elisabeth te bereiken, nog steeds geen Elisabeth. Eindelijk kregen we haar aan de telefoon, en wat horen wij: Ik land op Mumbai Airport. Dus wij weer terug naar Mumbai Airport. Ondertussen zijn Maarten en Maarten alvast naar het hotel gegaan om in en te checken en de bagage mee te nemen. Met Cameron ben ik Elisabeth gaan halen, en wij ontmoetten elkaar algauw buiten het Airport. Nog snel even wat te eten gehaald, wat heet snel,...dat duurde ongeveer een 45 minuten. En zo zaten wij met z'n allen om half vijf aan onze 1e Indiaase maaltijd te eten.

Na een goede nachtrust ontwaakte ik om half twaalf. Laten we eens gaan douchen. Hoe gaan we dat doen. Nou allereest even een beschrijving van onze douche. Ken je manneke pis uit de Efteling, als je dat beeld nou even in je hoofd plaatst, en datis ongeveer waar Maarten F en ik onder staan als we gaan douchen. Onze badkamer ziet er niet uit. Bij binnenkomst denk je; hier ga ik dus echt niet douchen en/of naar de wc. Het is ons beide toch gelukt om enigzins verfrist uit onze badkamer te stappen. Naar de wc is ook een waar avontuur. Zeker als je moet poepen. Wc papier kennen ze hier niet, maar hoe maak ik dan mijn achterste schoon? Nou er hangt een bekertje over een kraantje naast je wc en die vul je met water. Vervolgens laat je dat water langs je achterste lopen en veeg je met je linkerhand de laatste restjes weg. Ook dit is ons Maarten F en mij gelukt.  En dan loop je opnieuw de Indiaase warmte en het verkeer in op zoek naar iets te eten. Nou,...dit is een 'kort' verslag over onze 1e avonturen in India.

Ik hoop u/jou via deze weg nog veel te mogen vertellen.

Oja,...het eten is hier werkelijk voortreffelijk!!!